ای زاده ی پندار من،پوشیده از دیدار من،چون کودک ناداشته گهواره می جنبانمت...

آرام و غمين در برابرم ايستاده است و سايه هاي شعله ها،بر چهره اش در گذرند.اين موجود دراز لاغر خميده.با گونه هاي فرو رفته و چشمان مرده.من،پرشگفتي به خود مي نگرم.به خود،جدا از خود.نسيمي شعله را پر مي دهد.پرنده اي سپيد از بالاي سرمان مي گذرد و در سياهي فرو مي رود.

مي خواهم اين درد را مزمزه كنم.تا طعم تلخ آن هيچگاه از يادم نرود.مي خواهم تلخي آن هردم افزون يابد.بيايد،بيايد مرا يك پارچه مسموم كند.روحم را.جسمم را.دلم را..اين جنگ من است با من.حرفي ندارم.

چرا معلقم كردي؟مي شد كه نباشم.مي شد كه نپرسم.مي شد كه بگويم همين است كه هست..

آه...نايي.تو چقدر خوبي.چرا ستاره ات را ول مي كني و مي آيي؟من گند و كثافتم نايي.پناهم بده.اين جا سرد است.تاريك مي شوم نايي.چه خوب كه...بگذار برگردم.برگردم به تاريكي خودم.اين جا سرد است نايي.توي تاريكي سرما سردتر است نايي.چرا اين همه فرق مي كند تاريكي با تاريكي؟...چرا تاريكي ته گور فرق مي كند با تاريكي اتاق؟...فرق مي كند با تاريكي ته چاه؟...فرق مي كند با تاريكي زهدان؟...چرا وقتي دايي با آن دو حفره ي خالي چشمها توي صورتش برگشت طرف درخت انجير ته حياط طوري برگشت كه انگار مي بيند؟طوري برگشت كه من ترسيدم؟تو بگو نايي.چرا تاريكي ازل فرق مي كند با تاريكي ابد؟چرا تاريكي پشت چشمهام سوزن سوزن مي شود نايي؟تو كه از ستاره ي ديگري آمده اي...تو بگو نايي...تن ات بوي كاج مي داد.عطر نمي زدي.پناهم بده به آن تاريكي خيس سوزنده.پناهم بده به آن بهترين تاريكي ها.آه نايي...

-"من نمی تونم به دوست داشتن وادارت کنم.یعنی هیچ کس نمی تونه.اما اگه یه کار از من بر نیاد اینه که دیگه دوستت نداشته باشم.حتا اگه برم.حتا اگه برم.حتا اگه گورم رو گم کنم.کاش نگفته بودم دوستت دارم.اما نه٬کاش بیشتر گفته بودم.حالا می گم.پرستو٬دوستت دارم.دوستت دارم.صد بار.هزار بار.می دونم با هر بار گفتنش انگار آتیش می ریزه تو سینه م اما باز می خوام بگم.می خوام قبل از رفتن یه بار دیگه دست هات رو بگیرم.فقط یه بار."

هزار...ده هزار...آن چه اينك...آن چه بر من اينك...بعدها مي گذرد...پس از ده هزار سال...ده هزار تار...بلند و بور...آرام تر...باز هم...چيزي نمانده تا انتهاي گور...تا شب...تا شما...تا خودم كه در بدرقه ي خودم...و چه طعمي دارد خاك.

به نام خداي ايستاده ام.(چون خدا كه خسته نمي شود.خدا كه نمي برّد.خدا كه كم نمي آورد.خدا كه مثل مامان ها كمر درد و پا درد و ازينها نمي گيرد.خدا كه گر نمي گيرد نفسش تنگ شود.چون خدا يائسه نمي شود.خدا كه ضعف نمي رود دلش. زانوهاش كه سست نمي شود خالي كند يكهو بنشيند.خدا كه سرش گيج نمي رود.چشمهاش سياهي نمي رود.خوابش نمي گيرد.خدا كه خسته نمي شود.خدا كه نمي نشيند.خدا بزرگ است.بزرگ و قوي.ستبر.رستم با گرز و تبرزينش لنگ مي اندازد پيش خدا.خدا هميشه ايستاده است.خدا هميشه ايستاده است.دست كم من دوست دارم خدايم ايستاده باشد.حتا اگر نباشد.حتا اگر نيست.)

شب ها كه مي زني به سرم بچه مي شوم.شب ها كه نيستي.شب ها كه نباشي.شب ها كه من مي مانم و زني با موهاي قرمز.كه چادر سياه دارد و تن صورتي ش را نمي بينم.شب ها كه من مي مانم و لالايي هاي مرگ آورش.شب ها كه من مي مانم و دست هاي بالشم كه بغلم كند.شب ها كه مي زني به سرم بچه مي شوم.شب ها كه حاضرم حتا تا توي كمد اتاق مصطفي بدوم.شب ها كه حتا حاضرم همه ي گوسفندها و ستاره هاي دنيا را بشمارم.شب ها كه حتا حاضرم توي بغل مردي بخوابم كه چشمهاش تلخ است.دست هاش تلخ است.كه شنل سياهش را رويم بكشد و كبوتر قرمزش چشمهام را دربياورد.شب ها كه حتا حاضرم با تمام مورچه هاي سياه حرف بزنم.نترسم از خوراكشان شدن.نترسم از كوچكي ترسناكشان.نترسم از سياهي گودشان.كه دست و پا بزنم و شب ها...نباشي درم بياوري.شب ها كه مي زني به سرم بچه مي شوم.روي هره ي پنجره نمي نشينم.ستاره ها را نگاه نمي كنم.دلم ضعف نمي رود براي گردي ماه.چشمهام دودو نمي زند.روي پشت بام هم نمي روم.بدم مي آيد از برگ هاي درخت گردو.بدم مي آيد از سايه ي پاهام.بدم مي آيد از پارك ملت.دلم بهم مي خورد.شب ها.دلم بهم مي خورد.شب ها كه پاهام مي لرزند.شب ها كه راه رفتن يادم مي رود.شب ها كه حرف زدن يادم مي رود.شب ها كه شنيدن يادم مي رود.شب ها كه بند مي آيد نفسم،بچه مي شوم.حالا ديگر نمي ترسم از تاريكي شب.نمي ترسم از هفت بار پريدن از خواب هاي عاريه ام.نمي ترسم از بوسه هاي كشدار روي همه جاي تنم.نمي ترسم از سردي دست هاي داغ بيرون افتاده از چادر.نمي ترسم از دهان هاي كوچك و دندان هاي كوچك تري كه فرو مي روند تا توي مغز استخوان هام.شب ها.تير نمي كشند.نمي ترسم از پيشت به جاي پيش.نمي ترسم از "بخواب" گفتن هاش.نمي ترسم از تاريكي چشمهاش.ذوب نمي شوم.شب ها .نمي ترسم.عرق نمي كنم.تب نمي كنم.زبانم را گاز نمي گيرم.لب ور نمي چينم.پاهام را محكم مي گيرم كه نلرزند.پرده ها را مي كشم.اصلن درخت ها را مي برم كه نكند لاي برگ هايشان باشد و من نبينم.شب ها منتظر صداي اذان نمي مانم.كه أشهد أن لا اله الا الله.شهادت نمي دهم.شب ها دست به قرص ها نمي زنم.رويم را برنمي گردانم از عكس روي ديوار.دخيل نمي بندم به خط هاي دفترم.شب ها كه مي زني به سرم،فقط بچه مي شوم.شايد در سايه ي باد را هم فراموش كردم.شايد دعاي قبل خواب خواندم و فوت كردم.شايد قهر كردم با همه كس و خودم ماندم و تنهايي بزرگم.تنهايي بزرگ تر از تنهايي نعيمه ام.شايد نوشتم جنازه ام را آويزان كنند از بلندي،تا قالبي از پوست بماند و بعد اسكلتي كه هنوز خون از دماغ و قلب و مچش چكه مي كند.شايد نوشتم،سر و ته،آويزانم كنند از چاه بابل.مثل هاروت و ماروت.بي چشمهاي ناهيد.بي اسم اعظم.شب ها.كه نباشي،پي آغوش گرم نمي گردم.شب ها،همه ي شب هاي بعد از اين،توي بغل مردي مي خوابم با چشمها و دست هاي تلخ.كه شنل سياهش را رويم بكشد و كبوتر قرمزش چشمهام را دربياورد.دوستم هم كه نداشته باشد،دوستش هم كه نداشته باشم،مهم نيست.شب ها،من فرق چادر و شنل را نمي دانم.شب ها توي بغل مردي مي خوابم با چادر سياه..

تنهايي من،از تنهايي نعيمه بزرگ تر است.از تنهايي شفتالوهاي كال بزرگ تر است.از تنهايي هفت سامورايي بزرگ تر است.از تنهايي شازده كوچولو بزرگ تر است.از تنهايي بوف فهيم بزرگ تر است.از تنهايي خانوم چادر سياه مو قرمز شب هام بزرگ تر است.از تنهايي سارا و سميرا و و تنهايي هاشان بزرگ تر است.از تنهايي قطره هام بزرگ تر است.از تنهايي كلاويه هاي سياه پيانو بزرگ تر است.از تنهايي من بزرگ تر است.تنهايي من،بزرگ ترين تنهايي دنياست.و اين خوب است.يعني نعيمه گفت خوب است.گفت آدم بايد يك تنهايي خيلي خيلي خيلي بزرگ داشته باشد.بزرگ تر از تنهايي خودش شد تنهايي م.بزرگ تر از تنهايي ته سيگارهام.بزرگ تر از تنهايي آدمك هام.بزرگ تر از تنهايي مورچه هاي سياه.آنقدر بزرگ شد كه حالا تاريكي قبر هم ازش مي ترسد.يوشي ميتسو هم.خانوم چادر سياه مو قرمز شب هام هم.مردمك چشمهام هم.من هم.وقتي خودم باشم و تنهايي م ته قبر سرد تاريك كه كلي هزارتاي صدتاي دويست تا مورچه ي سياه دارد،ديگر نه از قبر مي ترسم و نه از مورچه هاش.از تنهايي م مي ترسم.همان تنهايي بزرگم كه از تنهايي نعيمه هم بزرگ تر است.دستم را هم دراز نمي كنم كه هفت سامورايي بگيرندش بياورنم بيرون بگذارنم روي قله ي ته سيگارهاي سارا و سميرا و هسته هاي شفتالو.آخ هم نمي گويم كه لب هاي صورتيش را بگذارد روي مچم و بسوزاندش.آه هم نمي كشم كه نازم كند و خون شتك بزند روي صورتي صورتش و بخندد بلند بلند و كسي نباشد چشمهام را ببندد.سكسكه هم.من مي مانم و بزرگ ترين تنهايي دنيا.دوست مي شويم با هم.ها؟دستش را مي گيرم،مي رويم ته حوض كاجستون مي نشينيم،تخمه مي شكنيم،قليان مي كشيم،مي خنديم.مي رويم دست فهيم را هم مي گيريم،سه تايي سر مي خوريم از نرده هاي ادبيات،مردك همه جا هست دانشكده مان مي خندد،مي خنديم.مي رويم دست نگار را هم مي  گيريم،مي بنديمش پشت تنهايي بزرگ من،چهارتايي بنگ بنگ مي خوانيم،مي رقصيم،مي خنديم.مي رويم پاستيل مي خريم براي داداشم.راني شفتالو يادمان نمي رود.مي رويم با مهروز و سحر،شش تايي،كافه شقايق.بعد،من مي نشينم و تنهايي م را نشانشان مي دهم.عمرا" باورشان بشود بزرگيش را.هرچه را قبول كنند،اين يكي را قبول نمي كنند،كه تنهايي م از تنهايي نعيمه هم بزرگ تر باشد..